Już na początku lat 1670. XVII w. ówczesny właściciel ziemski Joachim Erdmann von Burgsdorff kazał zbudować zamek Reitwein z centralnym ryzalitem podkreślającym symetrię. Buxom putti wskazał odwiedzającemu przy portalu wejściowym dwa herby: wchodził on do domu rodzin von Burgsdorff i von Schlieben.
Substancja barokowego dworu nie została naruszona przez wojnę, lecz pozostawała w sprzeczności z ideologią państwa robotniczo-chłopskiego. W okresie powojennym na zamku Reitwein kwaterowano uchodźców i składowano nawozy. Kiedy w latach 1960. XX wieku pierwsza kula burząca uderzyła w północną fasadę, druga strona budynku była nadal zamieszkana.
Dziś żywopłot z grabu wyznacza kontury zamku i pomaga przywrócić go do życia w oczach wyobraźni. Tablice informacyjne opowiadają historię Reitwein i zniszczonego budynku. Ale wspomnienia przetrwały. Na przykład największa liczba odwiedzających, jaką kiedykolwiek odwiedził zamek i Reitwein. Nie kto inny jak Fryderyk Wielki rozbił tu obóz podczas wojny siedmioletniej. W 1759 roku armia pruska poniosła druzgocącą klęskę pod Kunersdorfem. Mocno osłabiony militarnie ciężkimi stratami król spodziewał się upadku Prus. Pierwsze dni po bitwie, kluczowe dla jego życia i losów Prus, król Fryderyk II spędził na zamku Reitwein.
Dziś żywopłot z grabu wyznacza kontury zamku i pomaga przywrócić go do życia w oczach wyobraźni. Tablice informacyjne opowiadają historię Reitwein i zniszczonego budynku. Ale wspomnienia przetrwały. Na przykład największa liczba odwiedzających, jaką kiedykolwiek odwiedził zamek i Reitwein. Nie kto inny jak Fryderyk Wielki rozbił tu obóz podczas wojny siedmioletniej. W 1759 roku armia pruska poniosła druzgocącą klęskę pod Kunersdorfem. Mocno osłabiony militarnie ciężkimi stratami król spodziewał się upadku Prus. Pierwsze dni po bitwie, kluczowe dla jego życia i losów Prus, król Fryderyk II spędził na zamku Reitwein.
Obecnie w miejscu, gdzie kiedyś znajdowała się sala bilardowa, znajduje się rzeźbiony głaz. Pochodzi z czasów, gdy leżaki budowano tak, aby służyły długo, rok na oparciu mówi nam, że był to rok 1684. Powodem tej żmudnej pracy kamieniarskiej był prawdopodobnie ślub córki pana zamku Łucji Małgorzaty von Burgsdorff. Ci, którzy usiądą, będą zaskoczeni, jaka jest wygodna i – naładowana ciepłem słońca – jak przyjemnie ogrzewa plecy.
