Zabytek techniki maszyna parowa z 1875 r.

„Zabytek techniki – maszyna parowa z 1875 r.” to najstarszy parowóz w Berlinie i Brandenburgii, który wciąż znajduje się w swoim pierwotnym miejscu – znajduje się w otoczeniu interesującego pod względem historycznym i architektonicznym dworu Cöthen, w skład którego wchodzą także kościół Schinkla, piekarnia Davida Gilly’ego i budynek szkoły.

Według publicznej listy parowozów posortowanych według kodu pocztowego autorstwa Alberta Gieslera (wraz z Helmutem Düntzschem i Otfriedem Wegenbrethem, autorem klasycznego dzieła „Historia maszyny parowej. Rozwój historyczny, historia przemysłu, zabytki techniczne”), parowóz w Köthen z 1875 r. jest w rzeczywistości ostatnim tego typu pojazdem w regionie Brandenburgii i Berlina pod względem wieku i wielkości, a ponadto znajduje się w swojej pierwotnej lokalizacji. 

Wiek:Z regionu Berlina i Brandenburgii przetrwały tylko cztery starsze maszyny parowe, z czego jedna z 1816 r. jest eksponowana w Monachium w „Niemieckim Muzeum Arcydzieł Nauki i Techniki”, dwie (z 1847 i 1873 r.) zostały rozebrane i złożone w berlińskich muzeach, a tylko jedna z 1859 r. jest eksponowana w berlińskim Muzeum Techniki. 

Lokalizacja: Istnieją również dwa starsze parowe silniki pompowe. Jeden należy do stacji pomp Sansoussi. Król Fryderyk Wilhelm IV chciał się wykazać przeciwko technologicznej supremacji Anglii za pomocą maszyny parowej z 1842 r. i użył jej do stworzenia 38-metrowej fontanny. Inny z 1873 r. należy do wodociągów Teufelssee w Berlinie i nadal stoi w swojej pierwotnej lokalizacji. Jednak te dwa urządzenia znacząco różnią się konstrukcją i funkcją pomp wodnych, a dostęp do nich jest możliwy tylko podczas specjalnych wydarzeń.