W latach 1750–1770 mnisi założyli barokowy ogród klasztorny – w „stylu francuskim” – jako miejsce relaksu, gotowania i eksperymentów monastycznych. Do dziś dostarcza ziół i roślin leczniczych do gotowania i medycyny. Oraz: 

Było to miejsce badań i eksperymentów.

Na przykład poprzez krzyżowanie gatunków drzew. Dwa drzewa przed klasztorem, o dwóch różnych gatunkach liści, oraz legendarna lipa, która rosła do góry nogami na znak niewinności mnicha podejrzanego o romans, wciąż świadczą o tym żywym dziedzictwie. Przede wszystkim jednak stoi: 

Ogród klasztorny nadal zaprasza turystów, aby odnaleźli spokój i inspirację. 

Nie spiesz się, ciesz się widokiem Odry, odkryj lipę wśród misternych żywopłotów, goździki, w których uprawie niegdyś rywalizowali mnisi, lub zrelaksuj się w oranżerii, w której obecnie mieści się elegancka kawiarnia.

Trasa prowadzi przez dolinę Dorche z jej prastarymi lasami, mokradłami i małymi wąwozami do młyna Schwerzko. Młyny były kamieniem węgielnym i symbolem monastycznego rzemiosła – importowane z Włoch. Już w średniowieczu mnisi z Neuzelle obsługiwali kilka młynów wodnych wzdłuż rzeki Dorche – w tym… Młyn Schwerzko, jeden z najstarszych w regionie Stiftsland.

Został on zachowany w całości i można go zwiedzać. 

Kiedyś mielono tu ziarno, tłuczono je, a pracę wykonywano za pomocą siły wodnej. Młynarze musieli płacić klasztorowi wysoki czynsz. Ale było jeszcze gorzej: rzeka Dorche często niosła zbyt mało wody, przez co młyny mogły pracować tylko kilka godzin dziennie.

Mnisi byli pomysłowi! 

Zmienili bieg rzeki i spiętrzyli dwa stawy młyńskie. Dziś ich brzegi zapraszają turystów na spacer z przepięknym widokiem na młyn, a w regionalnym sklepie można kupić pyszny, świeżo upieczony chleb młyński, a także coś do gaszenia pragnienia.

Ścieżka prowadzi łagodnie pod górę przez chłodny las do Wellmitz, niegdyś ważnego majątku klasztornego, gdzie sprawy miały bardzo poważny charakter. Dla mnichów z Neuzelle piwo było czymś więcej niż tylko napojem – stanowiło źródło utrzymania i traktowali je bardzo poważnie. W XVI wieku między klasztorem a pobliskim miastem Guben wybuchł legendarny „spór o piwną milę”. Guben rościł sobie wyłączne prawo do warzenia i sprzedaży piwa w promieniu jednej mili.

Przeciwnicy stosowali jednak podwójne standardy.

W związku z tym nie udało się osiągnąć porozumienia co do zasięgu „mili”. Guben okazał się bardziej hojny i chciał rozszerzyć swoją koncesję na alkohol na wioski klasztorne. Klasztor nie ustąpił, więc spór o niezapłacone piwo zaostrzył się w Wellmitz. Mnisi przepędzili komornika z Guben „karabinami śmierci i tureckimi szablami”. Historia ostatecznie dobiegła pokojowego końca – ukoronowanego mediacją w nowym sporze.

Tym razem chodziło o słynnego Czarnego Opata z Neuzelle! 

To piwo można już ponownie sprzedawać – między innymi w browarze klasztornym w Neuzelle i restauracjach na trasie. Gorąco polecam!

Po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej ziemie klasztorne popadły w ruinę. Mnisi z Neuzelle rozpoczęli systematyczną odbudowę, opierając się na oddalonych gospodarstwach, odrębnych majątkach klasztornych. 

Coschen było ważnym oddalonym gospodarstwem rolnym i punktem wypadowym do różnych aktywności. 

Stąd mnisi, wraz z ocalałymi z wojny, stopniowo zagospodarowywali zdewastowane tereny. Zaczęto uprawiać nowe pola, a opuszczone osady odrodziły się. 

Odbudowa była ciężka, żmudna i wymagała ogromnych talentów organizacyjnych.

Mnisi wykorzystali swoje kontakty, aby sprowadzić stada bydła i owiec z innych regionów. Ich wysiłki opłaciły się i do dziś kształtują strukturę osadniczą, a tym samym krajobraz kulturowy regionu. Niegdyś niewielka, odległa osada stała się tętniącą życiem społecznością Coschen. Most Europy, położony bezpośrednio nad Nysą Łużycką, oferuje obecnie widok na rzekę graniczną z Polską.

Po wojnie trzydziestoletniej i związanych z nią wstrząsach mnisi stanęli w obliczu groźby utraty kontroli nad poddanymi. Aby przywrócić porządek, klasztor wydał w 1661 roku „Regulamin zwyczajny”.

Zbiór zasad, które wywarły głęboki wpływ na życie mieszkańców wioski Ratzdorf. 

Rolnicy byli zmuszani do nieodpłatnej pracy pańszczyźnianej, dzieci zmuszano do pracy, a co najgorsze, ograniczano festyny ​​i tańce. Nawet w tawernach takich jak wciąż istniejące „Kajüte” obowiązywały następujące zasady: 

Ograniczony dostęp i świętowanie tylko do zapadnięcia zmroku – nawet komunikacja pisemna jest teraz ograniczona! 

Surowe zasady, które budziły niechęć, ostatecznie pomogły ustabilizować sytuację w klasztorze i jego wioskach – egzekwowane stanowczo, ale z trwałym skutkiem. Zejdź tu z roweru i pozwól, by wzrok powędrował od wału, przez idylliczną nadbrzeżną wioskę, ku ujściu Odry i Nysy Łużyckiej.

 

Podróż kontynuowana jest wzdłuż Odry. Otwiera się szeroka równina zalewowa, region historycznie narażony na powodzie. Szczególnie w średniowieczu niszczycielskie powodzie wielokrotnie niszczyły pola i wsie, uniemożliwiając życie w regionie.

Mnisi przejęli inicjatywę. 

Ich zasada modlić się i pracować Następnie uznali budowę tamy za ogromne przedsięwzięcie. Mieszkańcy i rolnicy zostali zobowiązani do budowy odcinków wałów, aby chronić pola i wsie. Punktem wyjścia tego ogromnego przedsięwzięcia był Fürstenberg, obecnie dzielnica Eisenhüttenstadt. 

Musieli ciężko pracować przez ponad 20 lat!

Monumentalny projekt ukończono w 1701 roku. Bagniste niziny przekształcono w żyzne tereny, nadając krajobrazowi nadrzecznemu dzisiejszy wygląd. Dziś rowerzyści, przemierzając wciąż istniejący wał, mogą podziwiać zapierające dech w piersiach widoki na Odrę i jej rozlewiska.

W regionie klasztornym Neuzelle pszczelarstwo – hodowla pszczół w lesie – było jednym z najstarszych rzemiosł. Już w XIII wieku pszczelarze opiekowali się swoimi koloniami pszczół w lasach wokół Aurith i cieszyli się dużym szacunkiem mnichów. 

Miód, jako jedyny środek słodzący, był cennym towarem! 

A wosk do świec w klasztorze był niezbędny. Ale pszczelarze również podlegali mnichom – za swoją pracę płacili „podatek miodowy” i „podatek woskowy”. Praca była również bolesna: miód zbierali w wysokich dziuplach – słodki, ale ciężko zarobiony: dzikie pszczoły były zaciekłe! 

Tradycja trwa! 

Nawet dzisiaj nadal można w Dom Miodu Linder Odkryj sztukę pszczelarstwa i autentyczne smaki regionu w Aurith. Warto tu przyjechać, wliczając w to krótką podróż promem pasażerskim na drugą stronę Odry. Z wieży widokowej roztacza się wspaniały widok na cały krajobraz Odry.

Już w XV wieku mnisi z Neuzelle poszukiwali miejsc ciszy i kontemplacji. Aurith było ku temu idealnym miejscem. Założyli tu zamek, miejsce odpoczynku i wyciszenia, gdzie mnisi mogli odnaleźć siłę i poczucie wspólnoty z dala od codziennej rutyny życia monastycznego. Po sekularyzacji w 1815 roku majątek stał się własnością państwa; spłonął podczas II wojny światowej, a po jej zakończeniu został zburzony. 

Mistyczna moc Odry trwa!

To szczególne miejsce spokoju wciąż zaprasza, aby zatrzymać się i podziwiać rozległy widok na Odrę!

W pobliżu Brieskow trasa biegnie wzdłuż Kanału Fryderyka Wilhelma, który niegdyś łączył Sprewę i Odrę, a dziś urzeka turystów swoim magicznym urokiem. W regionie Klosterland wielokrotnie dochodziło do napięć między duchowieństwem a chłopami – zwłaszcza w Brieskow, wiosce o słowiańskim pochodzeniu. 

Mnisi z Neuzelle mieli już dość kłótni.

Potrzebowali również pieniędzy. Dlatego w XV wieku sprzedali wieś sąsiedniemu zakonowi kartuzów we Frankfurcie. Kartuzi napotkali jednak również problemy z krnąbrnymi rolnikami z Brieskow. Rolnicy ci odmówili mnichom pomocy w transporcie wina.

Co gorsza: Wyrzucili ich siłą.

Pojednanie osiągnięto jedynie za pośrednictwem sąsiednich wiosek – rolnicy ślubowali „wieczne posłuszeństwo”. Pokój był jednak kruchy: aż do kasaty zakonu stosunki między klasztorem a rolnikami pozostawały napięte, a do rękoczynów wielokrotnie dochodziło. Jeśli dziś cieszysz się spokojem starego koryta Odry w Brieskow, możesz się zastanawiać: jak to możliwe, że w ogóle dochodzi tu do takich sporów? 

W XV wieku zalesiona wieś Groß Lindow należała do klasztoru w Neuzelle; później wieś przejęli również kartuzi z Frankfurtu. Wraz z nadejściem reformacji i groźbą utraty majątku przez klasztor kartuzów, sytuacja stała się krytyczna. 

Nawet mnisi potrafią stosować sztuczki!

Potajemnie sprzedawali majątki klasztorne i wyprowadzali dochody z kraju. Aby spieniężyć swoje tereny leśne, bezwzględnie pobierali również podatki od rolników, którzy je uprawiali.

Ale rolnicy stawili opór!

Od lat dwudziestych XVI wieku regularnie podpalali lasy. Sytuacja ta zakończyła się dopiero po interwencji elektora, który wysłał żołnierzy i wypędził pozostałych mnichów. Powrócił pokój, którym do dziś można się cieszyć, na przykład w Café Holzappel.

Przy dawnym szlaku handlowym do Frankfurtu, mnisi z Neuzelle zbudowali w XVIII wieku wiejską karczmę – tuż na granicy Saksonii i Prus. Posiadając własne prawa do warzenia piwa, stała się ona tętniącym życiem miejscem spotkań podróżników, kupców i pielgrzymów. 

„Zielony Diamentowy Wieniec”, symbol wymiany i gościnności na granicy.

Nawet po zmianie trasy szlaku handlowego, zajazd przez wiele lat pozostawał popularnym miejscem spotkań. Budynek istnieje do dziś, jest wpisany na listę zabytków i służy jako prywatna rezydencja. Ze ścieżki rowerowej między Groß Lindow a Rautenkranz wyraźnie widoczne są również stare kopce graniczne – niemi świadkowie burzliwej historii.

Region klasztorny Neuzelle zawsze był pograniczem – zarówno z innymi zakonami, jak i między Saksonią a Prusami. Granica przebiegała kilka metrów od Kaisermühl, bezpośrednio nad rzeką Schlaube i Kanałem Fryderyka Wilhelma. 

Bitwa o bochenek

Na zachodzie rozciągało się terytorium joannitów, z którymi cystersi przez dziesięciolecia toczyli spory graniczne o rzekę Schlaube. Mnisi z Neuzelle odnieśli zwycięstwo i zabezpieczyli rzekę Schlaube – a wraz z nią kontrolę nad wodą, młynami i hodowlą ryb. 

Nie udało się zbudować Kanału Fryderyka-Wilhelma. 

Ten kanał, łączący Sprewę i Odrę, przyniósł korzyści ekonomiczne, ale nie klasztorowi. Przebiegał tuż za terenami klasztornymi, wykluczając mnichów. Pobierano opłaty za przejazd, a kontrola nad wodą została utracona. Dziś kanał jest czarującym schronieniem dla roślin i zwierząt, a urokliwy taras hotelu Kaisermühle zaprasza gości do odpoczynku przy kojącym szumie potoku Schlaube.

Z Müllrose, jadąc rowerem na południe, wjeżdżasz do Schlaubetal, najpiękniejszej doliny rzecznej Brandenburgii. W 1742 roku mnisi zbudowali „Jägerhaus” (domek myśliwski) pośrodku lasów nad rzeką Schlaube – miejsce odosobnienia i refleksji, z widokami w każdym kierunku. Wiedzieli dlaczego; do dziś pozostaje to najpiękniejsze miejsce nad Schlaube. 

Nazwa Siehdichum jest tego ilustracją.

Nadal inspiruje wyobraźnię: jako zaproszenie do podziwiania piękna natury, ale także jako przypomnienie o uważnym spacerze przez bagna w gęstym lesie. Tutaj, w sercu doliny Schlaubetal, mnisi odpoczywali, modlili się i polowali. Dziś leśniczówka Siehdichum zaprasza odwiedzających do zatrzymania się na chwilę refleksji – i do puszczenia wodzy fantazji i spojrzenia. 

Rozejrzyj się!

W bogatym w wodę regionie Klosterland hodowla ryb i rybołówstwo zawsze odgrywały ważną rolę. Wzdłuż rzeki Schlaube mnisi z Neuzelle stworzyli liczne stawy, aby zaspokoić wysokie zapotrzebowanie na ryby, ponieważ przez wiele dni, na przykład w okresie Wielkiego Postu, nie wolno im było jeść mięsa. 

Ale mnisi wiedzieli, jak sobie pomóc! 

Bobry, wydry, a nawet żółwie błotne zostały sklasyfikowane jako „ryby” ze względu na ich łuski i wodny tryb życia. Ta kreatywna interpretacja niemal doprowadziła do wyginięcia niektórych gatunków. Polowano również na orły afrykańskie i bieliki, obawiając się, że zdziesiątkują populacje ryb. 

Dziś orły znów krążą nad jeziorem Wirchensee.!

Symbol natury odzyskującej swoją przestrzeń. Przy odrobinie szczęścia, robiąc sobie przerwę na tarasie Waldseehotel, możesz dostrzec orła. Nie spiesz się, zostaw rower i wybierz się na pieszą wędrówkę wokół jeziora w niecałą godzinę. Z punktu widokowego „Försterblick” rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na rozległą taflę jeziora. 

Po wojnie trzydziestoletniej ziemia została spustoszona, a ludność ucierpiała z powodu wysokich podatków nałożonych na klasztor. Sam klasztor znalazł się pod presją i w związku z tym sprzedał majątek – na przykład majątek zajazdu Treppeln w 1652 roku, który nabył przodek obecnej rodziny Köhler, zarządzającej zajazdem.

Treppeln był punktem wyjścia powstania.

Obywatel Treppeln, Georg Wollenberg, próbował wszelkimi sposobami pomóc rolnikom. Sfałszował rejestr gruntów, służący do administrowania ziemią klasztorną, zmniejszając w ten sposób obowiązki poddanych. Domagali się oni swoich domniemanych praw, co doprowadziło do odmowy wykonywania obowiązków i niepokojów. „Powstanie Wollenberga” wstrząsnęło ziemiami klasztornymi do głębi.

Wollenberg musiał za to zapłacić wysoką cenę!

Został uwięziony, skazany i zmarł w więzieniu klasztornym. Jednak jego praca nie pozostała bez konsekwencji: cały majątek klasztorny został ponownie zmierzony, a powstały atlas klasztorny nadal stanowi podstawę dokumentacji dawnych ziem klasztornych.

Dzisiejszy Gasthof Köhler, który zaprasza gości na poczęstunek i degustację Klosterbier (piwa ​​klasztornego), był świadkiem tych doniosłych wydarzeń. Dąb pokoju przed jego drzwiami upamiętnia pragnienie sprawiedliwości – cichy symbol tego, jak głęboko ta historia rezonuje do dziś. 

A historia trwa dalej: 

Ironia historii czy losu? Właśnie tutaj, gdzie Wollenberg niegdyś stawiał opór władzom, mnisi budują teraz swój nowy klasztor Maria Friedenshort.